De zalige Margaretha van Leuven

ook gekend als Fiere Margriet

Een klein Leuvens geschiedenisje

Van het verhaal van Fiere Margriet bestaan twee versies, de ene wat smeuïger dan de andere. De oudste versie werd in de dertiende eeuw opgetekend door een Duitse monnik, Caesarius van Heisterbach. In dit verhaal is Margriet de dochter van arme ouders. Ze werkte in de herberg van haar oom Amandus. Deze was van plan zijn bezittingen te verkopen en samen met zijn vrouw in te treden in een klooster. De herberg bevond zich in de Muntstraat. Ook Margriet had beslist dat zij zou intreden in de cisterciënzenabdij van Villers.

Op de vooravond van hun vertrek kwam een gezelschap naar de herberg. Vermits zij geen klanten meer verwachtten had Amandus geen drank meer en vroeg hij Margriet om een kruik wijn te gaan halen in de stad. Na haar vertrek vermoordden de reizigers, die overvallers bleken te zijn, Amandus en zijn vrouw. Toen Margriet terugkeerde en de overvallers en de lijken aantrof werd ook zij overmeesterd. Aangezien zij de enige levende getuige was van de roofmoord namen de overvallers haar mee buiten de stad. Nabij Wilsele werd gepoogd haar te verkrachten, maar ze bood hevige weerstand. Hierdoor kreeg ze de bijnaam de Fiere omdat haar eer als maagd haar dierbaarder was dan haar leven. Ze werd uiteindelijk toch vermoord en in de Dijle gegooid. Enkele dagen later werd ze door vissers teruggevonden. Ze begroeven haar ter plekke. Ze durfden geen melding te maken van de moord uit angst dat zij beschuldigd zouden kunnen worden.

Er werd verteld dat men rond het graf een licht kon zien en dat er bij het graf van Margriet mirakels gebeurden. Ze werd ontgraven en in een houten kapel op de begraafplaats van de Sint-Pieterkerk te Leuven te ruste gelegd.

In de vijftiende eeuw werd de dertiende-eeuwse versie aangedikt door de Brusselse augustijnermonnik Johannes Gielemans. Deze voegde aan het bestaande verhaal toe dat haar lichaam op de Dijle bleef drijven en door vissen stroomopwaarts werd gedragen terwijl ze werd omgeven door een hemels licht en begeleid door de gezangen van engelen. De hertog van Brabant, Hendrik I van Brabant, en zijn vrouw ,zouden haar volgens deze legende gevonden hebben.

Na haar dood werd drie keer geprobeerd haar te laten zalig verklaren, een eerste stap richting heiligverklaring. De hoge kosten van de procedure vormden een struikelblok. Uiteindelijk werd Margaretha van Leuven in 1902 door paus Leo XIII zalig verklaard. Als naamdag werd 2 september genomen, de vermoedelijke dag waarop ze vermoord werd.

In Leuven heeft ze het statuut van een volksheilige maar in feite is ze een zalige. Een zalige verschilt van een heilige in het principe dat een zalige vereerd mag worden in een bisdom of congregatie en een heilige vereerd mag worden door de gehele Kerk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s